Royal Botanic Gardens
อยากจะแชร์เรื่องราวของความทรงจำสมัยที่พี่จันไปเรียนที่ซิดนีย์ สมัย 15-16 ปี ก่อน แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปนานแสนนาน แต่สวนสาธารณะที่แทรกตัวกลางมหานครซิดนีย์แห่งนี้มีความงดงามมาก และมีค่าในความทรงจำมากมายเหลือเกิน ที่แห่งนี้นอกจากจะเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของคนซิดนีย์แล้ว ยังเป็นแหล่งรวมของพันธุ์ไม้นานาชนิด พืชพรรณเมืองหนาว พืชพรรณเมืองร้อน เข้าใจว่าเป็นแหล่งอนุบาลพืชพรรณด้วย ในวันหยุด…ที่นี่จะเปิดต้อนรับให้ทุกคนมาทำกิจกรรม เดินเล่น อ่านหนังสือ เด็กๆ มาเล่นดนตรี ทุกๆ มุมของสวนแห่งนี้ต่างก็สวยงามไปคนละแบบ และในครั้งหนึ่ง..ที่นี่ก็เป็นห้องเรียนธรรมชาติของนักศึกษาวิชา Graphic Design ของโรงเรียน Billy Blue ที่มีโรงเรียนขนาดน่ารัก เด่นตระหง่านสวนสาธารณะที่ North sydney อาคารนั้นถูกทาสีได้น่ารักเหมือนตึกการ์ตูนก็ไม่เชิงเสียทีเดียวนัก ในวันนั้นอาจารย์ผู้สอนซึ่งก็จำชื่อไม่ได้แล้ว ท่านเป็นนัก Typography ที่เก่งคนนึงของซิดนีย์ ท่านให้พวกเราเข้านั่งฟังการบรรยายเล็กน้อย แล้วบอกคอนเซ็ปต์งานว่าอยากได้งานแบบ Typography ในคอนเซ็ปต์ของสวนแห่งนี้ให้ทุกคนจินตนาออกมาซึ่งจะเป็นอะไรก็ได้ วันนั้นทุกคนก็พยายามเต็มที่ที่จะทำให้งานของตนเองออกมาดีที่สุด และต้องได้เกรดดีๆ ด้วย จัดเป็นงานที่ยากที่สุดอีกชิ้นหนึ่ง …เพราะว่าไม่รู้ว่างานที่คิดออกมานี้จะใช่งานในแบบของอาจารย์ท่านนี้หรือไม่ ในวันส่งผลงาน ทุกคนก็ทยอยเอางานของตนเองออกมาตั้งโชว์ที่หน้าชั้น แต่ก็ไม่มีใครเข้าตาอาจารย์เลยสักคน แม้แต่ตัวพี่จันเอง แต่งานนี้ดาวเด่น…แม่เด็กสาวผมสีทองชื่อ Maxim เธอเป็นคนเดียวที่ทำงานออกมาเข้าตามากที่สุด ง่ายๆ แต่เฉียบแบบ Typography ไง เอ่ยถึง Typography มาตั้งนานยังไม่ได้อธิบายเลยว่ามันคืออะไร มันก็คือศิลปะแขนงหนึ่งที่ใช้การสร้างสรรค์ผ่านตัวอักษรเพื่อสื่อแทนความหมายต่างๆ หรือ ความคิดที่เราต้องการสื่อออกไป
จริงๆ ความประทับใจที่เกิดขึ้นจากที่ได้เกริ่นมาข้างต้นนั้น มันเป็นเพียงจุดเล็กๆ แต่มันก็เป็นความทรงจำหนึ่ง และเห็นผลดีของการใช้ห้องเรียนธรรมชาติ เป็นแรงจูงใจให้นักเรียนผลักดันความคิดออกมา ในสายตาของอาจารย์ฝรั่ง เค้าไม่ต้องการเห็นผลงานที่นักเรียนถ่ายทอดมุมมองที่ทุกคนคิดเหมือนกันหมด หรือ เป็นไอเดียที่เสนอมุมมองที่ทำออกมาใหเห็นโจ่งแจ้งจนเกินไป Typography เป็นศาสตร์ในแนวลึก และเรียบ ดังนั้น จึงเป็นงานที่ยาก ใครที่เรียนจบด้านนี้สำหรับที่ออสเตรเลียในสมัยนั้น ถือว่ายืดอกได้เลย …มันเท่ห์สุดๆ อ้อ พอเขียนจะจบแล้วนึกชื่ออาจารย์หนวดงาม ผมน้อย ลงพุง พูดจาเสียงอยู่ในลำคอ เหมือนพวกสกอตแลนด์ ได้ขึ้นมาทันที ท่านชื่อ อาจารย์ Raurance ค่ะ ถ้าสะกดถูกนะ
ในครั้งหน้า…ถ้ามีความทรงจำอะไรดีๆ จะกลับมาเล่าสู่กันฟังอีกนะคะ…พี่จัน
